Over Bookstamel: Dyslexie

Hallo lieve lezers van Bookstamel,

Het is weer tijd voor een blog over Dyslexie. Degene die mij volgen op instagram en facebook hebben een tijd geleden mijn speech om het zo maar even te noemen over dyslexie al voorbij zien komen. Echter kon ik toen niet type dus het verhaal niet delen op mijn blog. Sindsdien heb ik een nieuwe spalk gekregen en geleerd om snel te type met twee vingers ;). Dus wil ik vandaag ook weer een blog besteden aan dyslexie.

IMG_6166.jpg

Een tijdje geleden had ik een blog van eigen bodem geplaatst en deze deelde de auteur op haar tijdlijn. Al vrij snel daarna kwam er een comment op van iemand die vertelde dat Bookstamel wel in bedroevend slecht Nederlands was geschreven en of de schrijfster daar niet wat aan kon doen omdat zij nu ook op mijn blog stond. Nu heeft de schrijfster van deze comment natuurlijk in zekere zin wel gelijk want mijn Nederlands is dramatisch. Maar als ze goed had gekeken had ze geweten dat ik Dyslexie heb want ik ben daar altijd heel open over op me blog en tegen uitgevers en auteurs. 

Nu doet zo’n comment mij tegenwoordig niet meer zo veel. Maar deze reacties zijn precies de reden waarom ik Bookstamel ben begonnen na jaren lang twijfelen. Het is namelijk zo dat ik al me hele leven lang werd tegen gehouden door dit soort comments. Ik lees erg graag en veel maar dat kan toch niet als je dyslectie hebt. Je kunt niet foutloos schrijven dus moet je maar een beroep met je handen gaan doen etc. Het ene vooroordeel na het andere werd om me oren gesmeten en ik werd daar erg onzeker van. Jarenlang heb ik geen boek meer aangeraakt en ook mijn passie om mijn bevindingen over boeken te delen aan de kant gezet. Ik accepteerde dat mensen mij “dom”vonden omdat ik niet kon schrijven. Maar diep van binnen wist ik beter ik zat op het vmbo en talen waren een regelrechte hel hoe hard ik ook leerde het ging er niet in. Maar aan de andere kant haalde ik alle andere vakken met twee vingers in me neus. Later bleek ook dat dit niet zo raar was toen ik een iq test moest laten doen. Ik was super bang dat daar uit zou komen dat ik dom was want dat was me jaren lang verteld. Maar wat bleek ik was slimmer dan de gemiddelde Nederlandse vrouw van mijn leeftijd.

Op dat moment besefte ik dat ik me jarenlang heb laten tegenhouden door hoe andere mensen over mij dachten. Terwijl ik diep van binnen wist dat ik er ook mag zijn en dat ik me niet moest laten tegenhouden door andere om mijn dromen en passie achterna te gaan. Dus op mijn 35ste besloot ik dat het genoeg was geweest en dat ik gewoon ging bloggen over boeken. Mijn droom is dat ik daarmee jongeren met dyslexie kan inspireren om altijd je dromen te volgen en je nooit of te nimmer te laten tegen houden omdat je nou eenmaal niet kan spellen of niet weet waar een punt of comma moet staan. Blijkbaar is dit een goed idee geweest want inmiddels heb ik super leuke contacten opgebouwd met uitgevers en auteurs die door mijn dyslexie heen kunnen kijken en genieten van de open en eerlijke recensies die ik deel. 

Zo was er laatst ook een discussie op een bloggers forum waarbij mensen aangaven zich te storen aan taalfouten. Ik kan me dat voorstellen als je blogt om geld te verdienen. Maar daarin kwam dus ook een discussie over dyslexie naar voren. Eigenlijk kwam daaruit dat mensen de fouten niet erg vinden als mensen dyslectie hebben maar het vaak voor de buitenwereld niet te zien is of een blogger dyslectie heeft. Toen vroeg iemand of er geen button gemaakt kon worden met een dyslexie icoontje net zoals een pinterest of facebook icoontje. Ik moet zeggen dat ik dit eigenlijk een super goed idee vind! Want dan zouden mensen die voor de eerste keer bijv mijn blog bezoeken en de berichten over dyslexie niet gezien hebben gelijk weten dat ik dyslexie heb. 

Maar goed eigenlijk is de conclusie van mijn relaas dat je altijd in je zelf moet blijven geloven en dat je nooit of te nimmer je eigen moet tegen laten houden omdat je nou toevallig niet foutloos Nederlands kan schrijven. Dat maakt jou namelijk niet minder dan een ander. Je bent goed zoals je bent want we zijn allemaal mensen die gelukkig verschillen van elkaar want anders werd de wereld maar saai!

Nou dat was het wel weer voor vandaag 🙂 binnenkort zal ik een blog met jullie delen over het boek Dyslexie als kans.

Heel veel liefs, Melanie

 

25 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Dennis van Elten schreef:

    Ik snap heel erg wat je bedoeld. Ik heb dat geen dyslexie maar NAH (niet aangeboren hersenletsel)komt flink in de buurt, het zou je zeker niet moeten tegenhouden in je passie. Het hebben van een ontzichbare beperking is soms ook gewoon schijt hebben aan anderen. Als schrijver maakt het je wel weer afhankelijk van dure editors om je verhalen te laten na kijken. Met NAH is het soms erg moeilijk de ‘regels’ te onthouden. Daarbij zijn er helaas ook nog taalnazi’s zoals zij zichzelf noemen. Soms is het ook een ontsnapping om wel krititiek op iets te hebben maar inhoudelijk eigenlijk niets weten, dan wordt het maar op de spelfouten gegooit. Erg irritant zulke mensen.

    1. Bookstamel schreef:

      Dankjewel voor je lieve woorden Dennis!
      Bookstamel onlangs geplaatst…Recensie: Kamer 305 van Yvonne FranssenMy Profile

    1. Henk schreef:

      Ijzersterke blog heb je weer geschreven, complimenten! Het knappe is juist dat je niet uitgaat van wat je niet (goed) kunt, maar van wat je wel goed kunt. En dat is op een heel enthousiaste toegankelijke manier het lezen promoten!

  2. Joris schreef:

    Ik vind het super dat je hier zo open over bent en dat jij je niet laat tegenhouden. Dyslectie hoeft geen einde te betekenen van je droom. Op de middelbare had ik een leerkracht Nederlands die me vertelde dat ik moest stoppen met schrijven want van de 10 woorden die ik schreef, waren er minstens 5 fout. Die reactie zette mij juist aan om meer te leren en haar ongelijk te bewijzen. Inmiddels zijn er 12 boeken van mij verschenen bij verschillende uitgeverijen. Zo zie je maar weer. Groetjes, J. Sharpe.

    1. Bookstamel schreef:

      Wat een lieve woorden Joris dankjewel! Wat goed dat je toch hebt doorgezet om schrijver te worden want ik geniet vol op van je boeken.
      Bookstamel onlangs geplaatst…Recensie: Kamer 305 van Yvonne FranssenMy Profile

  3. Frédérique schreef:

    Ik kan er zo boos over worden. Mensen (ver)oordelen altijd zo snel zonder verder te kijken dan hun neus lang is. Ze beseffen niet dat al die oordelen echt wel gevolgen hebben, dat ze mensen raken, dat mensen onzeker worden. Grrrr

    1. Bookstamel schreef:

      ja dat heb ik dus ook 🙂
      Bookstamel onlangs geplaatst…Recensie: Kamer 305 van Yvonne FranssenMy Profile

  4. Linda schreef:

    Mooi geschreven. Ik herken het worstelen net zoals bij mijn kind die heeft ook dyslexie. Het blijft altijd een hobbel. Ik met mijn epilepsie schrijf met de bijwerkingen van de medicijnen steeds moeilijker/niet goed. Ik zou een icoon ideaal vindeñ

  5. Meid, laat het je niet raken. Een blog is in regel een persoonlijk gegeven. En wat is er nu meer persoonlijk dan een mens van vlees en bloed met alle sterke en minder sterke kantjes. Je doet dat goed en in je eigen stijl en dat is nu net wat aantrekt. Maar je hebt wel gelijk : voor iemand die dyslexie heeft kan ik begrip opbrengen ( evenals beperkingen enz) maar iemand die pretendeert professioneel te zijn of tekstcorrecties aanbiedt en dan fouten maakt kan op veel minder begrip rekenen. En daar zit het verschil. Een hobby blijft een hobby en die neem je zoals die komt. Je hebt een leuke site zoals die is. Laat je niet van de wijs brengen. * Duimpje*
    Jeroen Dejaegere als Lookie Books onlangs geplaatst…Boekentip : Doris de Dappere en de vloek van de WabbersMy Profile

  6. Felice Veenman schreef:

    Wat naar en raar, dat het bij jou zo laat ontdekt is..dat hoeft tegenwoordig toch echt niet meer…
    Ik kom uit een dyslectische familie, dus ik zie heel wat soorten dyslexie voorbij marcheren.
    Voor mijn dochter die heel veel moet schrijven kijk ik met grote regelmaat haar stukken na. kleine moeite, groot plezier..

    1. Henk schreef:

      Ik zou zo’n knop niets vinden. Ik vind de strekking van wat iemand zegt belangrijker dan of het aan alle taalregels voldoet.

  7. lodi schreef:

    Dat je in jezelf moet geloven, dat is zeker zo. Je ziet toch maar wat je allemaal bereikt heb met dyslexie en bent een voorbeeld voor velen die niet dat durfen te doen wat ze graag willen.

  8. rachel schreef:

    BAM deze blog staat als een paal 😀 heel sterk. en ik vind dat mensen niet gelijk hun oordeel klaar moeten hebben als ze iets lezen wat barst van de fouten of wat dan ook 😉 niemand is perfect. en mensen zoals jij kunnen een hoop een voorbeeld aannemen want een hoop durven dan niet eens wat te plaatsen 😉

  9. hippiemeisje schreef:

    Ik vind het knap dat je zo een blog begint als je dyslexie hebt… Meer nog, ik vind het zelfs heel knap van je! Maar ach ja, ik ervaar het dan niet op dat gebied, al heb ik ook de ervaring dat mensen zo snel zijn in oordelen en nog erger in veroordelen… wanneer ze van niets weten. Ik word daar echt kwaad van soms, maar dan echt kwaad… Veroordelen moet je niet doen, denk ik dan….

  10. Caroline schreef:

    Goed dat je het taboe op dyslexie als blogger doorbreekt. En dat icoontje zou inderdaad heel goed zijn. Het doet bezoekers beseffen dat je ook kunt bloggen en dyslectisch zijn.

  11. Jouvence.nl schreef:

    Geweldig dat je je niet hebt laten tegenhouden door nare opmerkingen en vooroordelen! You go girl!

  12. Melissa schreef:

    Gaaf hoe open je hierover schrijft! Ik kan me heel erg ergeren aan allerlei fouten die gemaakt kunnen worden met taal, maar ik heb een uitzondering: als iemand dyslexie heeft, maakt het me niet uit. Een van m’n beste vriendinnetjes heeft dyslexie en ik heb haar op de middelbare school altijd geholpen met de talige vakken. Vind het tof als mensen er gewoon open over zijn, dan kun je samen verder komen!

  13. Naomi schreef:

    Heel erg sterk lieverd! ❤

  14. Manon schreef:

    You do you, girlll!

  15. sandra schreef:

    Heel knap van jou om er zo open over te schrijven en je er niet door te laten tegenhouden! Ik kan me voorstellen dat je een voorbeeld bent voor velen!
    sandra onlangs geplaatst…OPEN MONUMENTENDAG VLAANDEREN – BOURLASCHOUWBURG in ANTWERPENMy Profile

  16. Nicole Orriëns schreef:

    Helemaal mee eens. Al die verschillende mensen houden de wereld juist boeiend, en het is de kunst elkaar de ruimte te geven en niet te veroordelen.

  17. Gabriëlle schreef:

    Jezelf laten tegenhouden door anderen is inderdaad niet nodig, ik heb ook dyslexie maar door mijn blog leer ik er juist goed mee omgaan!

Laat een reactie achter op Henk Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge