Interview met : Judith Visser

Hallo Allemaal ,

Alweer 4 maanden geleden begon ik met de rubriek van eigen bodem op mijn blog ! En nooit had ik durven dromen dat ik zo ontzettend veel goede en leuke respons hierop zou ontvangen ! Maar zowel de auteurs als de lezers blijken het ontzettend leuk te vinden en dat doet me zo goed . Als ik zie hoe hard mijn bezoekers groeien op de blog dan sta ik soms nog met me mond vol tanden want dat betekend dat ik toch iets goed doe om het Nederlandstalige boek weer wat meer bekend te maken !

Ik was dan ook super vereerd dat ik het boek zondagskind van Judith Visser mocht lezen voor mijn blog . De volledige recensie kun je hier lezen . En wat het nog bijzonderder maakte voor mij was het feit dat ik daarnaast ook nog eens Judith Visser mocht interviewen voor me blog . Ik vind het zo bijzonderder dat schrijvers de tijd vrij willen maken om interviews te geven . En daarmee zicht willen open stellen voor hun lezers . Dus ik wens jullie heel veel lees plezier met dit interview waarin Judith met mij praat over haar schrijvers loopbaan , Haar huisdieren , en haar toekomst plannen .

20181112_1330511271006750574028339.jpg

1 Je maakte twee jaar geleden de overstap van thrillerschrijver naar romanschrijver. Was dit een bewuste keuze? En sluit je het schrijven van thrillers in de toekomst uit? Ik heb tien jaar lang met veel plezier thrillers geschreven, vooral omdat ik liefhebber ben van een verrassend plot. Maar de onderwerpen waar ik nu over wil vertellen zijn niet op hun plek in een thriller. In seizoenen beschrijft bijvoorbeeld een groot persoonlijk verlies, het zou niet goed gevoeld hebben daar een misdaadsausje overheen te gieten. En bij Zondagskind vond ik het belangrijk trouw te blijven aan het verhaal, aangezien het grotendeels autobiografisch is. Maar een goed boek is een goed boek, het maakt voor mij dan verder niet uit welk etiket erop geplakt zit. Al zie ik wel dat de verhalen die mij nu als schrijver aantrekken niet echt thriller-materiaal zijn.

2 Zondagskind gaat over een jong meisje dat opgroeit met asperger. Je hebt zelf ook het syndroom van asperger. Was het niet heel moeilijk om een boek te schrijven wat zo ontzettend dicht bij je staat ? Wat heb jij als de grootste obstakels ervaren in het opgroeien met asperger en was je opgelucht toen je eindelijk de diagnose kreeg? Dat zijn drie vragen. Ik zal ze een voor een beantwoorden. Het schrijven van Zondagskind was soms moeilijk, maar niet omdat het zo dicht bij mezelf staat. Wat het lastig maakte was dat ik zo ontzettend veel materiaal had om uit te putten, zoveel herinneringen, zoveel scenes. Ik moest een selectie maken, en zelfs toen nog heel veel schrappen, en dat was pittig. Die keuzes (wie gaat eruit, welke gebeurtenissen schrap ik) vond ik soms bijna onmogelijk. En wat ook moeilijk was: als je op dingen terugkijkt dan zie je al vaak situaties die je beter anders had kunnen aanpakken. Gesprekken waarin je beter dit of dat had kunnen zeggen, dat soort dingen. Soms was het verleidelijk om Jasmijn te laten handelen zoals ik wénste dat ik destijds gehandeld had, maar toch heb ik dat niet gedaan. Ik wilde trouw blijven aan hoe het destijds écht is gegaan, hoe frustrerend sommige dingen achteraf ook zijn. Want ik voel me nu natuurlijk veel wijzer en ontwikkelder dan dat ik toen was, haha. Maar toch heb ik het laten staan zoals ik de dingen toen beleefde.

De grootste obstakels in het opgroeien met asperger waren vooral dat ik vaak niet wist hoe ik me moest gedragen, en dat ik ziek werd als iets te druk voor me was geweest.

Of ik opgelucht was toen ik de diagnose kreeg… Nee, het was meer een soort verklaring. Het heeft verder weinig veranderd, want ik kreeg mijn diagnose vier jaar geleden en tegen die tijd had ik er zelf al voor gezorgd dat mijn leven zo autisme-proof mogelijk was: ik ben vanuit een drukke stad verhuisd naar een rustige badplaats aan zee waar ik hele dagen met mijn honden door de bossen kan zwerven zonder iemand tegen te komen. En ik ben schrijver, waardoor ik het grootste gedeelte van de tijd alleen werk. De enige reden dat ik me destijds heb laten onderzoeken was dat ik graag mijn rijbewijs wilde halen en ik hoopte dat er misschien een pilletje bestond voor mijn ‘handicap’. Ik viel namelijk telkens achter het stuur in slaap omdat ik zo overprikkeld raakte van het verkeer. Maar toen bleek dus dat ik Asperger had.

3 Zelf heb ik PTSS gehad waarbij ik erg veel aan mijn katten had. Zij voelden haarfijn aan als ik angstig was en kwamen dan bij me liggen om me te troosten. Jij hebt een prachtige hond, Yuriko, die je overal mee naar toe neemt. Welk effect heeft zij op jou? En hoe belangrijk is ze in jou leven?Yuriko is mijn hulphond. We leven in een roedel met drie honden, maar zij is degene die altijd met mij meegaat. Zij zorgt ervoor dat ik rustig blijf in drukke situaties, want dankzij haar let ik minder op alle herrie en prikkels om me heen en focus ik me op haar. Dat werkt heel kalmerend. Ik voel me dankzij haar ook nooit meer alleen in een groep mensen, wij zijn samen een heel sterk team en dat geeft mij veel zelfvertrouwen. Ook is ze altijd vrolijk. En ik vind het mooi om te zien hoe dicht ze bij de natuur staat. Yuriko is een wolfhond, zij stamt uit Karpatenwolf en Duitse herder. Ze reageert zeer instinctief op situaties. Dat is prachtig. Ook zijn we samen ambassadeur van Hulphonden voor Autisme.

4 Ik las ergens dat de muziek van Elvis je rustig maakt. Welke muziek vind je nog meer erg goed om naar te luisteren? Ik luister bijna alleen maar naar Elvis. Maar als ik toch iets moet noemen dan vind ik Johnny Cash ook goed. En Otis Redding. En ik kan sommige rap-artiesten wel waarderen, hun snelle en gevatte tekst.

5 Wat hoop je met Zondagskind over te brengen op de lezers?
Ik hoop dat ik mensen de wereld even door andere ogen kan laten zien. Door de ogen van iemand met autisme. Dat is wat ik zelf als lezer altijd fijn vind: als je dankzij een boek met een andere blik naar dingen kijkt. 

6 Je hebt inmiddels al aardig wat titels op je naam staan! Hoe kijk je terug op je schrijverscarrière tot nu toe?  Ik probeer niet terug te kijken maar me vooral op de toekomst te richten. Als ik terugdenk aan de boeken die ik heb geschreven dan zie ik veel te veel dingen die ik nu anders (beter) zou doen.

7 Wat brengt de toekomst voor Judith Visser, staat er alweer een nieuw boek op de planning? Mijn volgende boek wordt een vervolg op Zondagskind, over de volwassen jaren van Jasmijn. In die roman kan de lezer volgen hoe Jasmijn haar dromen najaagt en wat zij tijdens dat proces over zichzelf, en de wereld, leert. Ook verschijnt dit voorjaar de Duitse vertaling van Zondagskind (‘Mein Leben als Sonntagskind’) en dat vind ik heel spannend!

Super bedankt Judith voor het beantwoorden van mijn vragen .

Liefs ,

Melanie

Recensie vanuit mijn hart : Zondagskind van Judith Visser

Hallo lieve Lezers ,

Maandag alweer een nieuwe week een nieuw begin . Vandaag heb ik zoals normaal weer revalidatie therapie . Ik vind het wel jammer dat de revalidatie therapie inmiddels op zijn eind begint te lopen . Ik ben helaas nog niet waar ik moet zijn maar daar kan ik nu verder zelf aan werken .

Afgelopen week las ik Zondagskind van Judith Visser . Ik wilde dit boek heel graag lezen want had er al zoveel goede verhalen over gehoord . Maar toch zag ik er een beetje tegen op om er aan te beginnen want het is echt een mega dik boek ! Al kwam ik er al snel achter toen ik begon met lezen dat ik me zorgen had gemaakt voor niks want binnen 3 dagen had ik het boek uit .

Laten we beginnen met de algemene informatie :

Auteur  :Judith Visser

Uitgever : HarperCollins

Verschijningsdatum : april 2018

Aantal pagina’s : 480 pagina’s

Aantal sterren *****/*****

Op de flaptekst kunnen we het volgende lezen .

Een pure en overdonderende roman over opgroeien met autisme
Jasmijn Vink praat niet. Wel met haar hond. En met Elvis. Die zeggen namelijk niets terug en dat is fijn. Dan hoeft zij zich niet af te vragen wat er bedoeld wordt. Of na te denken over wat ze moet antwoorden. Hoe kan het dat anderen wel weten hoe ze zich moeten gedragen? Dat mensen zich kunnen afsluiten voor de voortdurende stroom van prikkels, die er bij haar voor zorgt dat haar hoofd implodeert? Met vallen en opkrabbelen leert Jasmijn hoe ze zich in sociale situaties staande kan houden.
Zondagskind vertelt het verhaal van een jong meisje dat opgroeit in de jaren tachtig en negentig, een tijd waarin weinig bekend was over autisme. Jasmijn bewandelt haar eigen, hobbelige pad en leert bij elk obstakel zichzelf en de wereld waarin ze leeft beter begrijpen. Zondagskind neemt de lezer mee in de belevingswereld van iemand met asperger.

Wat ik van het boek vond : 

Wauw wat heeft Judith Visser een prachtige autobiografische roman  weten neer te zetten ! Het boek begint met een nogal rommelige autorijles . Waarna we terug naar Jasmijn Vink als ongeveer 4 jarig kindje . Vanaf dat alle eerste moment zit je gelijk in het verhaal en door de fijne schrijfstijl van Judith Visser voelt het bijna alsof je echt meemaakt wat Jasmijn Vink ook mee maakt . Het verhaal word met korte hoofdstukken vanuit de ik personage verteld . En juist door die manier van schrijven kruip je echt in het hoofd van Jasmijn . Vooral de stukken waarin Jasmijn beschrijft wat er zich in haar hoofd afspeelt voordat zei een migraine aanval krijgt wisten mij diep te raken . In het hele verhaal weet Jasmijn eigenlijk niet waarom ze anders is en is er ook nog geen diagnose gesteld . Wat ik heel bijzonder vind is de positieve instelling van Jasmijn en hoe ze omgaat met haar anders zijn . Ik hoop enorm dat Judith snel met een vervolg op dit boek komt omdat ik reuze benieuwd ben naar hoe het met Jasmijn gaat in haar volwassen leven .

Heel veel liefs ,

Melanie

Recensie vanuit mijn hart : Een zeer opmerkelijk verschijnsel .

Een beetje verliefd op Carl ,

Auteur: Hank Green
Uitgever: HarperCollins
Pagina’s : 384
ISBN139789402730203
Waardering : ****/*****
20181016_154750.jpg
Flaptekst :
Ineens staan ze er – de Carls.
Op een nacht stuit de drieëntwintigjarige April May op een gigantische sculptuur, die als vanuit het niets opeens midden in Manhattan staat. Ze is meteen verrukt van onverzettelijke beeld, dat ze de naam Carl geeft. Ze maakt een filmpje en zet het op YouTube. Het filmpje gaat viral als blijkt dat er ook in andere steden in de wereld “Carls’ zijn gesignaleerd. April, de “ontdekker’, wordt op slag beroemd en staat vanaf dan voortdurend in de spotlights.
Terwijl de druk van de media steeds meer toeneemt, probeert April erachter te komen wat de Carls zijn, waar ze vandaan komen en vooral wat ze willen.
Wauw wat een geweldig boek was dit zeg ! Eigenlijk al vanaf het prille begin was ik een beetje verliefd op Carl of moet ik zeggen Carl’s  want er zijn er meerdere van ontdekt . Maar Manhattan Carl heeft toch wel een special plekje in me hart . Het boek is in een heerlijke vlotte schrijfstijl geschreven waardoor je eigenlijk meteen in het verhaal zit . Ik denk dat iedereen wel een beetje April May in zich heeft April is wat naïef en gelooft vooral in het goede van de mens . In het begin vind ze het super leuk dat ze alle aandacht krijgt maar later ziet ze ook de andere kant van sociale media . Ik vind dat het boek op een mooie subtiele manier de hedendaagse problemen belicht want wat is het lekker makkelijk om vanachter je computer of telefoon verscholen commentaar te geven op de hele wereld terwijl we eigenlijk elkaar wat meer zouden moeten helpen en voorzien van positief commentaar . Voor mij draaide het hele boek vooral om April en Carl en leer je de bij-personages niet zo heel goed kennen maar dat heb ik ook zeker niet gemist . Wat ik het leuke aan dit boek vond was dat het diepgang had en totaal anders was dan ik verwachte . Ik vind het dan ook een zeer geslaagd debuut boek van Hank Green en raad het iedereen aan om hem te gaan lezen .
Heel veel liefs ,
Melanie